Dinsdag 1 mei, niemand moet werken en de zon schijnt.
De gemiddelde Antwerpenaar denkt dan: een prachtige dag om op de Groenplaats wat te genieten van de opwarming van de aarde. Aangekomen op de Groenplaats merkt hij dat die andere gemiddelde Antwerpenaren hetzelfde dachten. De terrasjes zitten vol, de duiven fluiten,... alles straalt vrede uit.
Tot de kathedraal ons meldt dat het 2 uur is en de hel losbarst. Bezwete individuen beginnen op elkaar te meppen met kopkussens, vrouwen noch kinderen blijven gespaard. Pluimen en mouche vliegen in het rond. Al snel huppelt de politie richting Groenplaats maar blijft verstandig het schouwspel van een veilige afstand gadeslagen. Enkele waaghalzen van de lokale media durven zich middenin het strijdtafereel te werpen om toch die ene shot te maken.
Na enkele minuutjes is het aantal slaapwandelterroristen al verdubbeld. De honderden toeschouwers van deze burgeroorlog bemerken dat deze psychopaten er nog plezier in lijken te beleven wanneer ze met een brede glimlach hun opponenten de kop in slaan. En na 20 minuten stopt de strijd even plots als ze begonnen is.
Een litteken van dood, verderf en kapotte kopkussens blijft achter op de Groenplaats.

